‼️Στην Κολομβία, οι κάτοικοι πήραν τον Δήμαρχο με τις πέτρες!!
🌎Και ο Νικηφόρος μας εξηγεί στο Jacobin Greece την έκρυθμη κατάσταση που διαμορφώνεται στο Κάλι και σε ολόκληρη τη χώρα.
⚠️ Μετά τον μεγάλο σεισμό των 7,4 Ρίχτερ, η κατάσταση στην Κολομβία παραμένει εξαιρετικά δύσκολη. Καταρχάς να πούμε για τους δεκάδες ανθρώπους που στέλνουν καθημερινά μηνύματα με ειλικρινές ενδιαφέρον, ο Nikiforos Kalafatis, που βρίσκεται εκεί, είναι καλά σωματικά, αλλά, όπως λέει, «ψυχολογικά η κατάσταση εδώ για όλους είναι χάλια, προφανώς».
🌋 Και όχι, ένας σεισμός τέτοιου μεγέθους δεν είναι κάτι «συνηθισμένο» επειδή η Κολομβία είναι σεισμογενής περιοχή ή επειδή είχε προηγηθεί σεισμός στη Βενεζουέλα. Σεισμογενής είναι και η Ελλάδα, αλλά ένας σεισμός 7,4 ή 7,5 Ρίχτερ προφανώς δεν αποτελεί μια συνηθισμένη κατάσταση.
🏚️ Το Chocó, η περιφέρεια που επλήγη περισσότερο και όπου βρισκόταν το επίκεντρο, είναι ταυτόχρονα μία από τις πιο παρατημένες περιοχές της Κολομβίας. Και δεν είναι άσχετο ότι πρόκειται για μια περιφέρεια όπου ζουν σε μεγάλο βαθμό ιθαγενείς και Κολομβιανοί αφρικανικής καταγωγής. Μια χαρακτηριστική περίπτωση όπου οι σύγχρονες κοινωνικές ανισότητες συναντούν τις μακροχρόνιες συνέπειες της αποικιοκρατίας.
🚨 Στο Κάλι, ο δήμαρχος έβγαλε τον στρατό στους δρόμους και επέβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας για τις πρώτες τέσσερις νύχτες από τις 8 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί, θεωρητικά για την προστασία των πληγέντων.
🤝 Μόνο που αυτό προκάλεσε μεγάλη ένταση με κατοίκους και εθελοντές, οι οποίοι αμφισβήτησαν έμπρακτα την απαγόρευση και βγήκαν στους δρόμους για να βοηθήσουν. Σε ορισμένα σημεία ο κρατικός μηχανισμός δεν εμφανίστηκε ΠΟΤΕ. Για περισσότερες από 48 ώρες και οι ίδιοι οι εθελοντές έφερναν μέχρι και σιδεροκόφτες, φορτηγά, βαριοπούλες και μπουλντόζες για να απομακρύνουν τα συντρίμμια.
🏦 Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με όσα περιγράφει ο Νικηφόρος, στρατιώτες και αστυνομικοί φύλαγαν τράπεζες και πολυεθνικές, ενώ λίγους δρόμους παραπέρα δεν επαρκούσαν τα χέρια για να μαζευτούν τα μπάζα από τα κατεστραμμένα σπίτια.
🪨 Μέσα σε αυτό το κλίμα, όταν ο δήμαρχος εμφανίστηκε μαζί με κάμερες στην περιοχή που είχε πληγεί περισσότερο για να κάνει δηλώσεις, οι κάτοικοι τον πήραν με τις πέτρες. Κυριολεκτικά. Και μάλιστα δύο φορές.
💣 Την ίδια ώρα, ο νεοορκισθείς ακροδεξιός πρόεδρος της Κολομβίας, Αμπελάρδο, για τον οποίο έχουμε μιλήσει και σε προηγούμενα βίντεο, εξαπολύει εν μέσω της καταστροφής στρατιωτικές επιθέσεις και βομβαρδισμούς εναντίον ανταρτών. Από τις επιθέσεις τραυματίστηκαν βαριά απλοί αγρότες και καταστράφηκαν τμήματα των σπιτιών τους. Γιατί, προφανώς, δεν είχε αρκετή καταστροφή ήδη η χώρα.
📺 Παράλληλα, δίνει το δικό του σόου μπροστά στις κάμερες, την ώρα που έχουν ήδη ανακοινωθεί εκατοντάδες θάνατοι. Και, παρά το μέγεθος της τραγωδίας, αρχικά ούτε ζήτησε ούτε αποδέχθηκε διεθνή βοήθεια, ακόμη και από χώρες με μεγάλη εμπειρία σε τέτοιες καταστροφές που είχαν δηλώσει ανοιχτά ότι ήταν έτοιμες να συνδράμουν.
⏳ Τελικά χρειάστηκαν τέσσερις ημέρες, όταν πλέον οι πιθανότητες επιβίωσης για πολλούς από τους αγνοούμενους είχαν γίνει απειροελάχιστες, για να δεχθεί διεθνή βοήθεια. Και, όπως εξηγεί ο Νικηφόρος, η επιλογή έγινε με σαφή πολιτικά κριτήρια: από τους ακροδεξιούς συμμάχους του, τον Τραμπ, τον Νετανιάχου και τον Μπουκέλε.
❤️ Μέσα όμως σε αυτή την εικόνα κρατικής ανεπάρκειας, καταστολής και πολιτικών επιλογών, υπάρχει και μια εντελώς διαφορετική εικόνα: η οργάνωση και η ανταπόκριση του ίδιου του κόσμου είναι πραγματικά συγκλονιστική.
🫂 Από την πρώτη στιγμή άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, βοήθησαν τραυματίες, έψαξαν μέσα στα χαλάσματα, κουβάλησαν πράγματα, συγκέντρωσαν νερά, τρόφιμα και οτιδήποτε άλλο χρειαζόταν. Κάποιοι έφεραν ακόμη και δικά τους φορτηγά και μπουλντόζες, άλλοι βαριοπούλες και εργαλεία, για να σπάσουν και να κουβαλήσουν τα μπάζα.
💪 Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Νικηφόρος, «μόνο ξύλο που δεν παίζαμε όλη μέρα για το ποιος θα βοηθάει περισσότερο». Γείτονες βοηθούν γείτονες. Άγνωστοι βοηθούν αγνώστους. Άνθρωποι ανοίγουν τα σπίτια τους σε άλλους ανθρώπους που δεν έχουν πού να πάνε.
✊ Και σε τέτοιες στιγμές φαίνεται ίσως πιο καθαρά από ποτέ το πιο απλό και το πιο σημαντικό: ό,τι έχουμε, είμαστε εμείς